این اثر را با تمام وجود دوست می دارم ، اولین باری که به خود اجازه دادم مغرور شوم بعد از نگاشتن این اثر بود ، این کار را به سن پانزده سالگی آغاز و در سن هفده سالگی با تغییرات فراوان نگاشته ام . تقدیمش می کنم به خودم که بیش از همه دوستش می دارم .

سوار بر بال باد

     یکی بود یکی نبود غیر خدا هیچکس نبود . پشت کوه ها اون دور دورها باغی بود پر از قاصدک . قاصدک ها مامور خدا بودند . خدا به آنها گفته بود هر کدام که از ساقه جدا می شوند باید بروند به شهر . مردم شهر رسمشان بود هرکس قاصدکی می گرفت یک پر از آن می کند و آرزویی می کرد. هر قاصدک باید آنقدر بین مردم می رفت تا همه ی پرهایش جز یکی کنده می شد ، آن وقت می توانست برای خودش آرزویی کند . من هم یکی از همان قاصدک ها بودم ، وقتی از ساقه جدا شدم سوار بر بال باد به شهر آمدم .

     وقتی به شهر رسیدیم صبح زود بود . کسی در کوچه و خیابان ها نبود . آنجا که من رفته بودم همه ی خانه ها کوتاه بود ، خانه هایی کوچک با حیاط هایی پرگل و زیبا . در حیاط یکی از این خانه ها ، دختربچه ای کوچک و تنها روی پله نشسته بود و پاهایش را در بغل گرفته بود . به نظرم داشت گریه می کرد ، رفتم جلوی دستانش تا مرا ببیند ولی ندید . رفتم جلوتر صدا زدم :« آهای !» توجهش جلب شد ، مرا به آرامی گرفت . گفتم :« سلام ، چرا گریه می کنی ؟» گفت :« آخه دلم برای بابام تنگ شده .» گفتم :« مگه بابات کجاست ؟» پاسخ داد :« مامان میگه بابا رفته پیش خدا .» گفتم :« من از طرف خدا اومدم تا آرزوهای مردم رو برآورده کنم . تو آرزویی نداری ؟» ناگهان دخترک خوشحال شد ولی تا خواست چیزی بگوید غم در چهره اش نمایان شد . با صدایی گرفته گفت :« می خوام بابام زودتر برگرده .» بعد یکی از پرهای مرا کند و مرا رو به آسمان رها کرد و من دوباره سوار بر بال باد در شهر می گشتم .

     رسیدم به خیابانی شلوغ و پر رفت و آمد . ماشین ها با سرعت زیاد یکی پشت دیگری عبور می کردند و من در هوا به شدت غوطه می خوردم . بالاخره به جایی خلوت رسیدم ، کوچه ای که از خیابان خیلی آرامتر بود . مرد میانسالی بساط واکسی پهن کرده بود و مشغول واکس زدن یک جفت کفش بود . وقتی نزدیکش شدم ، کار واکس زدن کفش ها را تمام کرد و آنها را به صاحبش تحویل داد . بعد کش و قوسی به بدنش داد و خستگی در کرد . رفتم جلو گفتم :« سلام ، خسته نباشید .» گفت :« سلام خیلی ممنون .» گفتم :« کار سختیه ؟» گفت :« کار سختی نیست ولی هر کاری انگیزه ای می خواد .» گفتم :« نمی خوای آرزویی بکنی ؟» شانه هایش را بالا انداخت و گفت :« چرا ، یه آرزویی دارم ولی به این آسونیا برآورده نمی شه .» گفتم :« اشکالی نداره ، بگو » گفت :« من یه خانواده می خوام ، منم می خوام مثل بقیه زن و بچه داشته باشم ، من هم باید انگیزه ای برای زنده موندن داشته باشم .» از لحن حرف زدن مرد خیلی غمگین شدم . به آرامی مرا گرفت ، در حالی که دستانش می لرزید یک پر از من کند و مرا رو به آسمان رها کرد و من دوباره سوار بر بال باد در شهر می گشتم .

     هوا خیلی گرم شده بود . در خیابان ها که می گشتم به خیابانی رسیدم که سرتاسر آن کتاب فروشی بود . پسری شانزده هفده ساله که خسته و بیحال راه می رفت نظرم را جلب کرد . کفش هایش روی زمین کشیده می شد و صدا می داد . صورتش از عرق خیس بود . به هر کتاب فروشی که می رسید لحظه ای درنگ می کرد و نگاهی گذرا به ویترین آن می انداخت و به راه خود ادامه می داد . روی شانه اش نشستم ، اصلا متوجه من نشد . گفتم :« سلام » سرش را برگرداند و مرا نگاه کرد اما چیزی نگفت . گفتم :« بند کفشات چرا بازه ؟» باز هم اعتنا نکرد . گفتم :« من از طرف خدا اومدم تا آرزوهای مردم رو برآورده کنم ، تو آرزویی نداری ؟» رفت و روی نیمکتی زیر سایه نشست . کمی حالش بهتر شد ، گفت :« من آرزوهام هم مثل بقیه چیزهام با دیگران فرق داره ، برآورده کردنشون کار تو نیست .» گفتم :« حالا تو آرزوت رو بگو شاید بشه کاری کرد .» گفت :« سالهاست که من به جز کتاب هام دوست دیگه ای ندارم . تازه متوجه شدم که کتاب بهترین دوست نیست ، این همه سال من همه ی همکلاسی هام رو از خودم دور می کردم ولی الان کسی رو ندارم که باهاش حرف بزنم ، کتاب که نمی تونه حرفهای آدم رو بشنوه . من یکی رو می خوام که باهاش صمیمی باشم ، حرفای دلم رو بهش بزنم .» جمله های آخر را که می گفت صدایش عوض شد و چیزی مانع حرف زدنش شد . چند دقیقه روی شانه اش نشستم و هیچ نگفتم . کمی که حالش بهتر شد گفتم :« بیا یک پر از من بکن » من را گرفت و پری کند ، می خواست رهایم کند که گفتم :« راستی نگفتی چرا بند کفشات بازه ؟» گفت :« آخه هر چی می بندمش دوباره باز می شه .» گفتم :« یه گره ی محکم تر بزن تا دیگه باز نشه ، زمین می خوری ها !» سرش را تکان داد و من را به سمت آسمان رها کرد و من باز هم سوار بر بال باد در شهر می گشتم .

     به جاهای تازه ای می رفتم ، یک بار به جایی رفتم که همه ی خانه ها بلند و سر به فلک کشیده بود. در این میان به طرف خانه ای که از همه بلند تر بود رفتم . از پایین سعی کردم بالاترین نقطه ی ساختمان را ببینم ولی به آسانی دیده نمی شد . دلم می خواست به بالای این خانه بروم تا ببینم شهر از آن بالا چه شکلی است . رفتم و رفتم تا بالاخره به پشت بام رسیدم . چه قدر بلند بود ، از آن بالا شهر غرق در دریایی از دود به سختی دیده می شد . صدایی از پشت سرم شنیدم . دختر جوانی لبه ی پشت بام ایستاده بود و به پایین نگاه می کرد . رفتم به طرفش و صدایش زدم . برگشت و من را در دست هایش گرفت . گفتم :« سلام ، این بالا چیکار می کنی ؟» گفت :« به نظرت چه قدر طول می کشه تا از این بالا برسم به پایین ؟» گفتم :« حدودا سه چهار ثانیه ، حالا برای چی می خوای بپری پایین ؟» گفت :« برای هیجانش .» گفتم :« ولی بعدش که می میری ، فقط سه چهار ثانیه کیف می کنی !» گفت :« خب چه اشکالی داره ؟ اینم یه جور سرگرمیه ! من همه ی سرگرمی های دنیا رو دارم ولی فکر نمی کنم هیچکدوم به اندازه ی این ، هیجان انگیز باشن .» گفتم :« حالا یه آرزو بکن ، بعد که آرزوت برآورده شد بپر پایین .» پوزخندی زد و گفت :« من به این چیزا اعتقاد ندارم ، من باورم نمی شه که آرزوم با کندن یک پر از قاصدک برآورده بشه ، من اگه چیزی هم بخوام به بابام می گم تا برام بخره !» گفتم :« تو اگه از این بالا بپری که دیگه  به هیچ کدوم از خواسته هات نمی رسی .» گفت :« من دیگه هیچ خواسته ای ندارم .» گفتم :« پس یه چیزی هست که تو نداشته باشی و اون هم آرزوه !» کمی فکر کرد . ادامه دادم :« البته بابات دیگه نمی تونه برات آرزو بخره ولی شاید من بتونم برآوردش کنم !» در فکر فرو رفت . لبخندی زد و یک پر از من کند و من را از لبه ی پشت بام به پایین رها کرد . و من دوباره سوار بر بال باد در شهر می گشتم .

     عجب شهر بزرگی بود ، سر و تهش معلوم نبود . هر چه قدر شهر را می گشتم باز هم جای تازه و آدم های تازه ای می دیدم . یک روز که در کوچه پس کوچه ها ، میان خانه های بلند می گشتم سر و صدایی به گوشم رسید . گوشم را تیز کردم ، با باد از کنار پنجره ها بالا رفتم . بالاخره به پنجره ای رسیدم که صدا از آنجا بود . داخل شدم . زن و مردی با صدای بلند با هم دعوا می کردند . پسرکی در گوشه ی اتاق نشسته بود و بهت زده به آن ها نگاه می کرد . پیرزنی هم سعی می کرد آن دو را آرام کند ، می گفت :« حداقل به این بچه رحم کنید. صداتونو جلوش بلند نکنید ، یکدومتون کوتاه بیاد دیگه » ولی آن دو انگار چیزی نمی شنیدند . پیرزن که دید فایده ای ندارد پسرک را بغل کرد و به اتاقی دیگر برد و در را بست ؛ من هم دنبالش رفتم . پیرزن دوباره پیش زن و شوهر بازگشت . پسرک هنوز هم مات و مبهوت به یکجا خیره شده بود و تکان نمی خورد . رفتم جلوی چشمانش تا شاید مرا ببیند اما انگار ندید . گفتم :« سلام کوچولو ، خوبی ؟» مثل اینکه نشنید ، بلند تر گفتم :« سلام ، صدای منو می شنوی ؟» باز هم نشنید . فریاد زدم :« سلام من یه قاصدکم .» پسرک تکانی خورد ، متوجه حضور من شد ولی باز هم چشمانش به روبه رو خیره بود . با صدایی لرزان گفت :« قاصدک ! خدا کوچیکه ؟» از سوالش یکه خوردم ، کمی فکر کردم و گفتم :« نمی دونم ، برای چی فکر می کنی خدا کوچیکه ؟» گفت:« آخه هر چی میشه مامان بزرگ می گه « خدا بزرگه ... هر چی اون بخواد همون میشه .» پس اگه خدا بزرگه چرا همه ی آدما با هم دعوا می کنن ؟ مامان با بابا ، بابا با دایی ، همه با هم دعوا می کنن . هر وقت این سوال رو از مادر بزرگ می پرسم لبش رو گاز می گیره  و می زنه پشت دستش و می گه خدا از همه بزرگتره ، یه وقت این حرف رو جایی نزنیها ! مردم می گن از مامان باباش یاد گرفته .» گفتم :« من که خدا رو ندیدم نمی دونم بزرگه یا کوچیکه ...» وسط حرفم پرید و گفت :« اگه یه چیزی ازت بخوام برام انجام می دی ؟» گفتم :« خب آره اگه بتونم .» گفت :« تو می تونی پرواز کنی و بری اون بالاها پیش خدا ، اگه رفتی پیشش خوب نیگاش کن ببین چه جوریه ، بزرگه یا کوچیکه ؟ اگه کوچیک بود که مامان بزرگ دشمن خداست چون دوروغ گفته ولی اگه خدا بزرگ بود ازش بخواه یه کاری بکنه که آدما اینقدر با هم دعوا نکن .» من هنوز گیج از درخواست پسرک بودم که با دست های سردش یک پر از من کند و من را از پنجره به بیرون رها کرد . از صحبت با آن بچه سخت در فکر فرو رفتم . این اولین کسی بود که من باید شخصا آرزویش را برآورده می کردم . مسئله ای سخت مرا آزار می داد ، اینکه شنیدن آرزوهای مردم ، چه دردی را از آن ها دوا می کرد ؟ آیا یک پر از قاصدک کندن واقعا آرزو را برآورده می کند ؟ سوال های آن بچه را بار ها تکرار کردم و جز سردرگمی چیزی عایدم نشد . باز هم غرق در افکار ، سوار بر بال باد در شهر می گشتم .

     پس از مدتی تقریبا تمام پر هایم کنده شده بود . بعضی به دست مردم و بعضی هم به دست نا ملایمتی های باد . خود را به دست باد سپرده بودم . به مردم فکر می کردم ، به آرزو هاشان . وقتی در کل به وضع شهر نگاه می کردم ، عصبانی می شدم . از دست خدا ، از دست مردم یا شاید قاصدک هایی که کارشان فقط از دست دادن پر هایشان بود فقط همین ، تمام شدن پر ها . آن قدر در شهر گشتم تا سرانجام یک پر از من باقی ماند ؛ تنها آرزویی که می توانستم برای خودم بکنم . اما فکرم جای دیگری بود ، نمی توانستم ساکت بنشینم و برای خودم آرزو کنم . باید کاری را تمام می کردم . باید پیش خدا می رفتم ، به خاطر اوضاع شهر ، به خاطر بدبختی های مردم یا لاقل به خاطر قولی که به آن بچه ی کوچک داده بودم . باید بالا می رفتم . تصمیمم را گرفتم و با باد به بالا رفتم . رفتم و رفتم تا جایی که دیگر آدم ها پیدا نبودند ، ولی کم کم از قدرت باد کاسته می شد ، آن قدر که دیگر نمی توانست من را بالا ببرد . سنگین بودم ، چاره ای نداشتم ، باید بالا می رفتم ، دیگر هیچ چیز برایم مهم نبود ، آن آخرین پر آرزو را کندم و آزادانه پرواز کردم . دیگر وزنی نداشتم ، حتی به باد هم نیاز نداشتم . مصمم تر از پیش بالا رفتم . رفتم و رفتم تا جایی که دیگر هیچ نبود . تا چشم کار می کرد هیچ بود ولی از خدا اثری نبود . گفتم شاید باید بالا تر بروم تا خدا را ببینم . می رفتم و می رفتم ولی به جایی نمی رسیدم . کم کم نا امید می شدم . پس خدا کجا بود ؟ باز هم تلاش کردم ولی باز هم نتیجه نگرفتم . دیگر هیچ راهی نداشتم . شروع کردم به صدا زدن :« آهای خدا ! کجایی ؟ چرا خودتو نشون نمی دی ؟ نکنه از مردم خجالت می کشی ؟» جوابی نمی شنیدم کاملا نا امید شدم و به طرف زمین حرکت کردم ، در راه به خدا فکر می کردم ، خدایی که پیدایش نکردم . به حرف های بچه و مادربزرگش فکر کردم ، خدا یا خیلی کوچک است یا خیلی بزرگ . اگر کوچک بود که من با این جثه ی ناچیزم حتما می دیدمش ؛ شاید خیلی بزرگ است ، آن قدر بزرگ که مثل انتهای آن خانه ی بلند به سختی دیده شود . ناگهان به حقیقتی پی بردم و در همان لحظه خدا را دیدم ، در همه جا بود ، تا چشم کار می کرد خدا بود ، آن قدر بزرگ که به سختی دیده می شد . تمام وجودم از خدا پر شده بود ، خدایی که خیلی آشنا بود ، قبلا در همه جا دیده بودمش ولی نمی شناختمش . احساس فوق العاده ای داشتم ، آرامش ، آرامش تمام وجودم را فراگرفته بود ، جرات حرف زدن نداشتم ، در مقابل آن همه عظمت ، قاصدکی کوچک چگونه می توانست حرف بزند . بالاخره خدا به سخن آمد . طنین صدایش مرا به لرزه درآورد ، گفت :« سلام » سعی کردم جوابی بدهم ولی نمی توانستم ، انگار زبانم قفل شده بود . خدا با آن صدای پرطنین و با عظمتش ادامه داد :« لازم نیست چیزی بگویی ، خودم همه چیز را می دانم ، از آنچه شکایت داری و آنچه می خواهی بدانی خبر دارم . قاصدک ! تو را تحسینت می کنم . سالهاست که تو و پدرانت به میان مردم می روید و آرزوهای مردم را می شنوید و پرهایتان را می دهید ولی کمتر قاصدکی مانند تو به فکر افتاده که چرا این کار در ظاهر بی معنی را انجام می دهید . من که خودم از همه چیز آگاهم و تمام آرزوهای مردم را _حتی اگر به قاصدک ها نگویند_ می دانم ، ولی این مردم هستند که گاهی فراموش می کنند ، فراموش می کنند که خدایی هست که خیلی دوستشان دارد ، فراموش می کنند که خدایی هست که به حرف دل آنها گوش می کند و قادر است تا آرزوهایشان را برآورده کند ، فراموش می کنند که من از آنچه تصور می کنند مهربان ترم . تو ای قاصدک ! وظیفه ات کار کوچکی نیست ، تو چیزی به آن مردم می دهی که کمتر از آرزوهایشان نیست ، تو به مردم امید می دهی ، تو به مردم خدا را می دهی ، تو فرستاده ی من هستی !» از سخنان خدا به گریه افتادم . همه ی جواب هایم را گرفته بودم .دیگر وقت رفتن بود . پایین رفتم ولی خدا هنوز بود ، در همه جا بود . پایین رفتم و سوار بر بال باد به سوی باغ قاصدک ها به راه افتادم ، به جایی که باید در نهایت در همانجا در دل خاک می خفتم .

     سال های سال این رسم پابرجا بود و قاصدک ها به شهر می رفتند ولی در آخر یکی موند یکی نموند ، غیر از خدا هیچکی نموند ...